امید...

اين متن زيبا رو يكي از دوستان عزيز با اسم diyego deltore  برام فرستاده و من هم اين متن رو تو وبلاگ گذاشتم تا شما هم ازش لذت ببريد...

يکي بود يکي نبود چهار شمع به آهستگي مي سوختند و در محيط آرامي صداي صحبت آنها به گوش مي رسيد.

شمع اول گفت:" من صلح و آرامش هستم, اما هيچ کسي نمي تواند شعله مرا روشن نگه دارد.من باور دارم که به زودي مي ميرم. . ."

سپس شعله صلح و آرامش ضعيف شد تا به کلي خاموش شد.

شمع دوم گفت:" من ايمان هستم, براي بيشتر آدم ها ديگر در زندگي ضروري نيستم, پس دليلي وجود ندارد که روشن بمانم. . . "

سپس با وزش نسيم ملايمي خاموش شد.

شمع سوم با ناراحتي گفت:" من عشق هستم, ولي توانايي آن را ندارم که ديگر روشن بمانم.

انسان ها من را در حاشيه زندگي خود قرار داده اند و اهميت مرا درک نمي کنند. آنها حتي فراموش کرده اند که به نزديکترين کسان خود عشق بورزند. . ."

طولي نکشيد که عشق نيز خاموش شد.

ناگهان. . .

کودکي وارد اتاق شد و سه شمع خاموش را ديد.

"چرا شما خاموش شده ايد, شما قاعدتاَ بايد تا آخر روشن بمانيد"

سپس شروع به گريه کرد.

آنگاه شمع چهارم گفت:

"نگران نباش تا زماني که من وجود دارم, ما مي توانيم بقيه شمع ها را دوباره روشن کنيم.

                                                     من اميد هستم!

با چشماني که از اشک شوق مي درخشيد, کودک شمع اميد را برداشت و بقيه شمع ها را روشن کرد.

                                                                                   نور اميد هرگز از زندگيتان خاموش مباد!